Het waarom en hoe van Pagla-Um
Het succes in het leven wordt niet afgemeten aan wat je voor jezelf hebt bereikt, het wordt afgemeten aan wat je hebt bereikt voor anderen.
Zelfs in deze tijd van globalisatie, waar de wereld zich beweegt in de richting van een eenheid
waar succes wordt afgemeten aan het bezit dat iemand heeft vergaard, is het individu nog steeds de
hoeksteen van de maatschappij.
Baby's, kinderen jongvolwassenen en volwassenen worden, tot op de dag van vandaag, uitgedaagd door
wat de samenleving hen opdringt.
Iedereen heeft de gelegenheid om zich zelf en zijn kunnen, zijn kwaliteiten en zijn rechtschapenheid
te bewijzen.
We zien het iedere dag weer als we opstaan en ons klaar maken om te gaan werken.
Wij stellen onze eigen levensstandaard en waarden, maken onze eigen wetten, en roepen hen die ze
overtreden ter verantwoording volgens ons eigen rechtssysteem.
Echter, waar is dit rechtssysteem, kijkend in de miljoenen ogen van de jonge kinderen die je in
volledige wanhoop aanstaren, zoekend naar antwoorden? Hopend dat ook zij, op een dag de reden zullen
begrijpen waarom zij niet mee mogen delen en mee mogen doen in de run voor globalisatie, een wereld
die zij zien op de grote beeldschermen in de mega warenhuizen waar zij nooit zullen binnen gaan.
Ze kunnen zich vergapen aan de neonlichten die hen van verre reeds toeschijnen en roepen, als een
ster die hen zal leiden naar Het Beloofde Land of een grote verborgen schat.
Maar het is niet het bezit van deze glimmende dingen waar ze op hopen, zij zullen al tevreden zijn met een simpele maaltijd per dag. En msschien met een schamel dak boven hun hoofd tijdens de hevige moesson regens. Natuurlijk dromen ook zij wel van de mooie grote glimmende auto's, een fatsoenlijk huis met verwarmd zwembad, maar ze zijn al tevreden met een flesje schoon drinkwater en een handje rijst met heel misschien een stukje gedroogde vis.
In plaats van dit snuiven ze aan een zakje lijm of gebruiken andere, verwoestende drugs en lopen het risico om uitgebuit, misbruikt of verkocht te worden als slaaf of orgaan donor.
Het is onmogelijk om binnen één dag de wereld te bevrijden van alle armoede en ellende
Het lijkt zo verschrikkelijk oneerlijk dat de globalisering aan hen voorbij gaat, maar misschien zal er een dag komen dat ook zij een van de mega supermarkten in kunnen lopen, mogen genieten van het gevoel van tussen al die rijkdom te staan, en mogelijk zelfs iets mogen kopen, in plaats van er voor te moeten bedelen.
Maar waar te beginnen en hoe?
Zoals met zoveel dingen is hier de wortel van het probleem gelegen in het gebrek aan huisvesting
en geld. Dus wat kunnen wij hier aan doen. Geven we iedereen gewoon een zak met geld? Bedenken we
een vorm van goedkope en onderbetaalde werkkrachten? Of zorgen we voor eerlijke en gelijke kansen
voor iedereen.
Het is onmogelijk om in een dag de armoede de wereld uit te krijgen, de Stichting Pagla-Um erkent
dit en weet dit als geen ander.
Maar wat de Stichting Pagla–Um niet kan en wil accepteren is het probleem daar te laten waar het
is en er niets aan doen.
In de zomer van 2004 ging een sociaal maatschappelijk werker, afgekeurd en in de WAO, naar de
Filippijnen met zijn Filippijnse vrouw na een afwezigheid van bijna 30 jaar. Hij had vroeger, in
de zeventiger jaren, les gegeven aan de Cebu School of Arts and Trades.
Zijn echtgenote, een geboren en getogen dochter van de stad Bacolod op het eiland Negros,
fungeerde als tolk en bruggenbouwer en consolideerde de contacten met de lokale overheid en
de medische sector.
In de daarop volgende maanden van die zomer, voor hun terugkeer naar Nederland, bezochten ze
vele projecten, kleine en grotere bedrijven en maatschappelijk georiënteerde projecten in en
rond Manilla and in Bacolod City op het eiland Negros Occidental in het zuiden.
Door deze bezoeken zagen ze dat er veel was veranderd gedurende de periode van hun afwezigheid.
Ze zagen een nieuwe metropool met een skyline van kantoren die ver boven de hoofdstad uitsteekt.
Grotere vliegtuigen die grotere aantallen mensen verder en verder wegbrengen in een tijd die
25 jaar terug voor onmogelijk werd gehouden.
Ook zij waren verrast door de schreeuwende neonreclame, de gigantisch grote "shopping malls" die,
uitdagend hun potentiële klanten lokten met hun waren om hun geld uit te geven.
Maar toen ze voor de fraaie ingang van het complex stonden en naar beneden, de goot, keken,
naar de straat met zijn dure auto’s, zagen ze heel iets anders.
Iets dat in al die 30 jaren niet was veranderd, iets waar de hele entourage van de geweldige
winkels en goederen niets aan kon veranderen.
Kinderen in elke leeftijdsgroep, gekleed in lompen, ongewassen en met zweren, bedelend om voedsel
en een beetje geld om het recht te mogen kopen om daar te bedelen. Hun verminkte lichaam en
beschadigde hersenen, te koop aan biedend aan en ieder die er voor wil betalen.
Verminkt en geestelijk beschadigd door de drugs en het misbruik van de vele blanke pedofielen
die hen gebruiken alsof het gebruiksvoorwerpen zijn zonder ook maar iets van schaamte te voelen.
Slachtoffer van de pedofielen, de criminelen die hen verkopen aan de fabriekseigenaren die onze
kleding en onze goedkope goederen maken.
Weerloos slachtoffer van de criminele bendes die de kinderen meenemen en hun organen op het internet
te koop aanbieden aan de hoogste bieder.
De criminelen die de kinderen ronselen voor de onopgeloste moordpartijen die er dagelijks in de
grote steden voorvallen en waar journalisten en oppositieleden mee het slachtoffer worden.
We kunnen de armoede niet in een dag uitbannen realiseerden ze zich, we kunnen niet iedere dag terug komen met zakken geld en dit uitdelen. Voor deze kinderen moet er een permanente oplossing gevonden worden, iets dat hen redt vanuit de goot en die deze verloren generatie weer op de been helpt.
Dus, na het doen van onderzoek en het voorbereiden van de noodzakelijke bureaucratie, zetten zij
een Stiching op poten en zo ontstond de Stichting Pagla-Um, in december van 2004.
Nu zijn ze dagelijks druk bezig met het zoeken naar wegen die leiden tot het verwerven van de
benodigde financiën en het zoeken naar mensen met dezelfde drijfveer en compassie om gezamenlijk
het geld bijeen te brengen, nodig voor het meefinancieren van de projecten die ze hebben gekozen
om te ondersteunen.
Samen met hen willen ze deze kinderen redden uit hun noodlottig bestaan en willen ze proberen om hen een kans te geven op een humaan bestaan en zicht op een menswaardige toekomst. Een leven, dat het geboorte recht zou moeten zijn van ieder kind, ongeacht waar het ter wereld kwam. Een leven zo normaal voor de westerse manier van leven, dat we soms vergeten dat er ook mensen worden geboren die zelfs nog geen glimp van dit leven te zien krijgen, laat staan een kans krijgen om er aan deel te nemen, anders dan in hun dromen na het zien van alle dromen op de grote schermen in de grote winkelcentra.
Nu is het tijd, nu moet er ingegrepen en geholpen worden voor het te laat is en er geen redding meer mogelijk is.
